Copy

Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, de Vader die zich over ons ontfermt, de God die ons altijd troost en ons in al onze ellende moed geeft, zodat wij door de troost die wijzelf van God ontvangen, anderen in al hun ellende moed kunnen geven.                                                                2 Korintiërs 1:3-4
 

Lieve broeders en zusters, familie en vrienden,

Wat is er weer veel gebeurd de afgelopen maand. Genoeg om weer een nieuwsbrief mee te vullen. Het is mooi om deze dingen met mensen te delen aan de andere kant van de wereld. We vinden het ook belangrijk om te doen, zodat de Tampuan een warm plekje in uw hart krijgt.

In het half jaar dat we hier nu wonen hebben we kunnen observeren dat de Tampuan met recht een arme bevolkingsgroep mag worden genoemd. Een groot deel van de mensen uit ons dorp heeft grote schulden bij de vele Micro krediet verstrekkers. Het is echt een leen cultuur en vaak wordt het ene gat met de volgende dure lening gedicht. Ze hebben geen goed benul van de woekerrentes die worden opgelegd. Als het plant seizoen begint lenen ze voor de nieuwe aanplant en voor de bestrijdingsmiddelen en wanneer aan het eind de oogst wordt binnegehaald moeten ze de bank weer terug betalen. En op is het weer. Een vicieuze cirkel die niet veel hoop geeft. 

Daarnaast is ziek zijn ook een belangrijke factor. Door gebrekkige hygiene en onvoldoende voedzaam voedsel zijn er nogal wat zieken in het dorp. In Cambodja zijn een heleboel bedrijven die zogenaamd medicijne verkopen. En daar dus op inspelen. Dit zijn echter vaak geen medicijnen, maar gewoon vitaminen en voedingssuplementen. Op zich niks mis mee, ware het niet dat ze veel te duur verkocht worden en de mensen woekerprijzen betalen voor iets wat ze veel goedkoper kunnen krijgen. Ze krijgen dan gratis een of andere flauwekul test en dan zegt een meneer in een witte jas (die geen arts is) welke ziektes ze allemaal hebben. En omdat ziekte voor Tampuan zo verweven is met de geestelijke wereld, ontstaat er angst. Dan gaan ze weer lenen om toch maar die medicijnen te kopen.
Op een middag komt de buurvrouw er aan om te zeggen dat haar broertje (17 j) een motor ongeluk heeft gehad. De "vriend" die de motor bestuurde had niets en bracht de buurjongen, Njok is zijn naam, naar hun akker. Aangezien het niet goed met hem ging hadden ze hem weer op de brommer gezet naar het plaatselijke gezondheidscentrum . Deze zijn vaak helaas zonder dokter en zo ook deze keer. Na langdurig en onduidig familieberaad heeft Mirjam voorgesteld om even te gaan kijken naar hem. Daar werd al gauw duidelijk dat Njok direkt zorg nodig had. Met veel moeite is hij in de auto gekomen en op weg naar Banlung ziekenhuis. Daar zijn de mensen vaak niet beter af, maar er is niks anders. De dokter zegt tegen Mirjam bij aankomst dat hij uit de auto moet komen, de trap op en in de wachtkamer moet gaan zitten. Met in het achterhoofd de gebroken ribben en eventuele interne bloedingen heeft Mirjam dat geweigerd en de dokter gewezen op de gevaren om dat zo te doen. Lang verhaal kort, Njok moet direkt naar Phnom Penh voor een operatie aan interne bloedingen. De familie heeft gee rode rotcent en zegt doodleuk dat dat niet kan. Natuurlijk kun je dan niets anders doen dan deze familie te helpen. Dat hebben we gedaan en de totale ziekenhuiskosten waren in totaal 500$.

Als geld het verschil maakt tussen leven en dood, wat is er dan mooier dan dit te geven aan mensen die zodoende een tweede kans krijgen. Als u denkt daar zou ik wel een bijdrage aan willen leveren, maakt u dan grust een bijdrage over voor dit gezin. Dit kan gewoon naat het Ethnos360 bankrekeningnummer O.v.v Project 22 Bijdrage ziektekosten Njok. Alvast heel hartelijk dank!
Vlak na de ziekenhuis perikelen moesten we als gezin naar Thailand omdat de paspoorten van de kinderen verlengd moesten worden. Als de paspoorten geen 6 maanden geldigheid meer hebben kan er geen nieuwe visa worden afgegeven. Deze Visa moeten in Juli weer worden vervangen. Toen we de grens weer over moesten naar Cambodja gaf dat enige problemen. De visa zaten in de oude geperforeerde paspoorten en niet in de geldige nieuwe paspoorten. Dit soort dingen is vaak een reden om te traineren en om te proberen er meer geld uit te halen. We hebben de Nederlandse poot stijf gehouden en uiteindelijk na twee uur praten gratis de grens gepasseerd met de nodige stempels. Maar leuk was het niet!

In Juli moeten we dus een nieuw visum hebben allemaal. De regelgeving verandert hier regelmatig. En we hebben best kans dat we er in juli weer het land voor uit moeten en opnieuw binnen komen. De kosten voor visa is voor ons als gezin 1500$ voor een jaar.

Deze foto is genomen op de Nederlands Ambassade in Bangkok. Cambodja heeft namelijk geen Nederlandse Ambassade.
Tijdens ons verblijf in Thailand was Guus niet fit. En ook voor de tijd had hij al af en toe koorts en niet helemaal ok. Maar op een dag was het wel erg onwel en had hij onder zijn oksel en in zijn lies grote opgezwollen klieren. Aangezien de ziekenhuizen in Thailand zo goed aangeschreven staan hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat onderzoek te doen. Het grappige in het ziekenhuis was dat Guus overal heengereden werd in een rolstoel. Naar de bloedafname, naar de rontgenfoto, en weer terug. Naar alle waarschijnlijkheid is het een insectenbeet geweest. We zullen het nooit precies weten, maar de antibiotica sloeg direct aan en hij is vrijwel weer de oude.
Kindernevendienst is een onbekend verschijnsel voor de Tampuan. Niet in de eerste plaats omdat de kerk nog niet ontwikkeld is, maar zeer zeker ook doordat de kinderen eigenlijk niet zo mee tellen in deze cultuur. Ze worden vaak aan hun lot overgelaten en er is eigenlijk geen interesse voor wat de kinderen bezig houdt, danwel dat de volwassenenhen actief iets willen leren. Tijdens de kerkdienst is er ook geen aandacht voor hen en ze lopen maar wat rond. Mirjam heeft daarom enige tijd gelleden het plan opgevat om kindernevendienst op te zetten. De meeste kinderen zijn het Cambodjaans redelijk machtig dus totdat we vloeiend zijn in Tampuan is dit een goede oplossing. De kinderen genieten van het knutselen, want dat is iets wat ze eigenlijk nooit doen. En hoe mooi zou het zijn dat deze generatie al op jonge leftijd een keuze voor Hem zullen maken.
Hieperdepiep Hoera ! Maarten en Guus zijn gisteren 13 jaar geworden. Het zijn al hele knapen inmiddels en we zijn heel trots op ze. Ze maken heel makkelijk contact met alle kinderen in het dorp. En ze spreken heel goed de Cambodjaanse taal. Eigenlijk leren kinderen taal aan in een veel natuurlijker wijze en is hun uitspraak ook echt mooi Khmer. Geen twijfel over mogelijk dat ze ook de Tampuan taal sneller en beter machtig zijn dan ons als ouders. Eerst help je ze om Engels te kunnen spreken en nu al kunnen ze af en toe ons al verbeteren. Ze helpen elke week mee om de kindernevendienst te doen en ze zien ook dat ze daar een belangrijke rol in kunnen spelen. De jongens genieten van het leven in het dorp en gaan er het liefste op uit met hun vrienden. Katapult in de hand om te jagen of bamboe vishengels voor het vissen of 's nachts kikkers vangen. Er is altijd wel wat te doen.
Our mailing address is:
maarten1@msn.com

Maarten en Mirjam Bargeman
P.O.Box 8919
Banlung, Ratanakiri
Cambodia

Mob: +855 97 9306601 (Maarten)
Mob: +855 97 2534750 (Mirjam)
 
Wilt u een gift overmaken? Dat kan met de onderstaande gegevens.

Ethnos360, Bleskensgraaf, ABN Amro NL32 ABNA0556542819 
                                          OVV code 22-Project-Cambodja MMB

Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list






This email was sent to <<Email Address>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
NTM · Bleskensgraaf · Wateringen, Zh 2291 AA · USA

Email Marketing Powered by Mailchimp