Copy
              april 2015

Solistenconcours leerlingen Valerius
26 februari 2015

door: Anneke Stoll
Voor de allereerste keer dat ook de slagwerkers vertegenwoordigd waren bij deze wedstrijd o.l.v. hun docent Bouke Schaap. Een groot aantal leerlingen had zich aangemeld, waardoor er 17 optredens te beluisteren waren. Er was sprake van veel inzet, variatie, samenspel, solo’s, gepaste zenuwen maar bovenal werd er genoten!
Voor de juryleden: Wim van der Veer, Uly van Urk en  Anneke Stoll dus geen makkelijke klus.

Aanmoedigingsprijs slagwerkers:
Klaas Albert Hoekman: Heeft 2,5 jaar les. Jury was vanaf het begin aangenaam verrast, omdat hij samen met zijn leraar zelf een muziekstuk had samengesteld. Hij wilde nl. uitdaging en spelen wat hij leuk vond. Het stuk werd samen met de leraar gespeeld, synchroon en in een strak ritme. Daarnaast getuigde KA van lef door een aantal keer een drumsolo door heen te spelen. Al met al een originele uitvoering waar het plezier van af droop. Kortom, dit was zeker een aanmoedigingsprijs waard!

Aanmoedigingsprijs blazers:
Dat je niet perse heel lang op les hoeft te zitten, of helemaal foutloos moet kunnen spelen om een jury te verbazen werd deze middag ook duidelijk. Jacolien Kapitein zit nog niet zo lang op les, maar liet tijdens het spelen van haar solo zien dat ze goed in het ritme kan blijven, een echte doorzetter is en een grote portie lef heeft gezien haar volume en het feit dat ze zelf tussendoor zong! De jury verwoordde: ‘Het is dat het moeilijk glimlachen is, als je een toeter aan je mond hebt, maar aan Jacolien was echt te zien dat ze plezier had in het blazen’.

Wisseltrofee:
Voorafgaande aan deze voorspeelmiddag was er sprake van 1 wisseltrofee. Maar tijdens het juryberaad werd acuut besloten om daar vanaf nu een apart wisseltrofee voor blazers en 1 voor slagwerkers van te maken. Zoveel kwaliteit was er te horen! Voor alle slagwerkers gold dat er sprake was van een goed, strak ritme, met veel variatie en goede techniek. Voor de blazers gold dat er vele waren die al een prachtige klank konden laten horen. De jury gaf nog als tip, om vooraf aan de solo wel even je ‘ziever’ uit je toeter te halen. Dit scheelt de nodige bijgeluiden….

Wisseltrofee blazers: Grietje Visscher. Zit nog maar sinds september op les, maar na het horen van deze solo, maakte jurylid Anneke Stoll zich ernstig zorgen over haar plekje in het A-orkest. Een prachtige, warme klank klonk uit haar instrument.  Ze liet zelfs al duidelijk verschil in hard en zacht horen en speelde vrijwel foutloos. Ritmisch zat het stuk prima in elkaar, wat maakte dat Grietje met kop en schouders boven de rest uitstak. Dit beloofd wat!

Wisseltrofee slagwerk: Deze is uitgereikt aan Jan Willem van Slooten. JW zit al wat jaartjes op les, maar hield er niet van om zo op de voorgrond te treden. Met dit optreden heeft hij zeker een stap in de goede richting gezet. Zijn ABC-duet met zijn leraar zat prima in elkaar. Met name de variaties in ritmes, in hard/zacht maakten duidelijk dat deze leerling enorm gegroeid is het afgelopen jaar. Dit hoopt hij dit jaar te bewijzen door zijn A-diploma te gaan halen, wat in de ogen van de jury zeker te weten zal lukken! 
vlnr Jacolien Kapitein, Klaas Albert Hoekman, Jan Willem van Slooten en Grietje Visscher.
Na bijna 65 jaar in gebouw Irene te hebben gebivakkeerd, is Valerius met al haar activiteiten overgegaan naar het Kindcentrum aan de Slenk op Urk.
Na wat aanloopperikelen zijn de eerste ervaringen positief. Vooral voor de lessen is dit een veel betere accommodatie. Onze beide docenten hebben een eigen ruimte en we zijn vooral trots op de slagwerkruimte. Geen gesleep meer met spullen, maar alles kan gewoon blijven staan. Bij een orkestrepetitie gaat de schuifwand open en alles staat meteen klaar achter het orkest.
Er waren nog wat zorgen over de akoestiek, maar dit valt reuze mee. Het is zelfs een prima akoestiek om in te repeteren, de dirigent hoort nu dingen die hij in het Irene nooit hoorde. (de vraag is of dat positief is...)
25 maart was de laatste repetitie in Irene. Vanaf 1987 was Louwe Kramer onze zeer gastvrije gastheer. Als kleine blijk van waardering kreeg hij een aandenken voor aan de muur en mag hij met Aukje lekker uit eten. 
(excuses voor de slechte kwaliteit van de foto)
Ook het Opstap- en B-orkest heeft natuurlijk in het nieuwe Kindcentrum een plek gekregen.
Lang hebben we er naar uitgekeken om dit prachtige gebouw te mogen gebruiken. Bij het slaan van de eerste paal stonden we vooraan en hebben wat mooie muziek geblazen. Zo hebben we langzaam het gebouw zien verreizen. Tijdens de bouw volgden we de vorderingen op facebook. Daarmee groeide ook ons verlangen om daar te mogen repeteren en de mogelijkheid om onze vereniging uit te breiden met meer activiteiten, zoals  bijvoorbeeld een slagwerk groep.
Het was geen grap, schreef onze secretaris, dat op 1 april het A-orkest de eerste repetitie in het gebouw hield. Op 2 april waren ook wij aan de beurt. Bij onze eerste repetitie hadden we de ouders uitgenodigd om even binnen te kijken om te zien waar onze nieuwe repetitie plek is. Eén van de ouders die in het tuindorp woont kwam binnen met de verzuchting dat het nu wel heel stil was geworden in de buurt rondom Irene en het Rode Kruis Gebouw en dat ze altijd zo genoten had van onze mooie muziek. Maar waar de één van geniet, kan de ander zich aan storen, want wat schetst onze verbazing; tijdens onze eerste repetitie kwamen er klachten dat we te veel geluid maakten en werd ons verzocht om stiller te zijn en de deuren dicht te doen. Het kan verkeren!
12 maart mocht het Opstap- en B-orkest een optreden verzorgen in het bejaardentehuis Talma, wat ook elke keer weer een dankbaar gebeuren is met na afloop veel lof van de bewoners. Als B-orkest wilden we zo goed mogelijk voor de dag komen en ook graag laten horen op welk niveau we zaten. Daarom hadden we besloten dat eerst het Opstap orkest ging spelen, dat zij wat koralen zouden spelen en daarna het B-orkest met wat moeilijkere muziek, het echte werk dus. Maar na afloop van ons optreden sprak Bes met wat oudere dames die haar heel hartelijk bedankten en haar verzekerden dat ze echt hadden genoten, ze vonden het prachtig; vooral het eerste gedeelte van ons optreden. Het tweede gedeelte, nee, dat was maar niks. Eén van de dames verzuchtte: "Wat een herrie, verschrikkelijk." Ja het kan verkeren!
En dan donderdag 26 februari, onze jaarlijkse solisten middag, ook weer een geweldig succes. Maar liefst 17 solisten  hadden zich aangemeld.
Vooral complimenten aan Bouke, onze slagwerk docent, die in de korte tijd dat hij docent is bij Valerius liet zien wat hij in zijn mars had, door de kwaliteiten van elke leerling persoonlijk naar voren te brengen.
Ook de blazers waren super. Ieder mocht op zijn of haar eigen wijze laten horen wat ze konden. En dat wilde Bes ook graag: laten horen wat ze kon. Dus een moeilijk stuk uitgezocht ‘Grootvaders klok’, past wel bij een bessien, dacht Bes. Je bent nooit te oud om een uitdaging aan te gaan, maar soleren voor publiek is iets anders dan thuis in de studeerkamer. Jullie zullen dan ook vanaf nu de solo’s van Bes moeten missen want dit doet ze nooit meer. Het kan verkeren!                             

Vorige week las ik in het Urkerland dat een plaatselijke popband haar naam ging veranderen omdat ze het tijd vonden voor verandering. Na een aantal jaren een bepaalde muzikale stijl gevolgd te hebben was het nu tijd voor een andere stijl en dus ook voor een andere naam.

 

Valerius is opgericht in 1898, in 1937 is er een soort van nieuwe start gemaakt (waarom weten we niet) en in 1968 is de fanfare Valerius omgezet naar brassband Valerius. Dit laatste betekende ook een andere muziekstijl. Inmiddels zijn we 47 jaar verder, zijn we nog steeds brassband en dragen we nog steeds met veel trots de naam Valerius.

 

Is er bij ons veel veranderd in de 47 jaar dat we brassband zijn?

In die tijd hebben drie dirigenten muzikaal leiding aan ons gegeven. Frits Bode (de 8ste dirigent) tot zijn dood in 1990, Klaas de Jong tot 2006 en sinds die tijd Egbert Scheffer. Alle drie dirigenten met een eigen stijl en muzikale voorkeuren. Door een stijgend (muzikaal) opleidingsniveau van de individuele leden is met de jaren het muzikale niveau ook behoorlijk gestegen. Maar er zijn in deze 47 jaar volgens mij geen muzikale aardverschuivingen geweest, geen scheuringen (best bijzonder voor een Urker gezelschap) en geen bestuurlijke machtsovernames (integendeel, het liefst hebben we een bestuur dat voor het leven is gekozen). De grootste verandering is geweest dat we eind maart, na 65 jaar Irene, zijn verhuisd naar het Kindcentrum.

 

Het grootste deel van deze 47 jaar brassband ben ikzelf lid geweest. Een hymne spelen we nu nog net zo gevoelig als ruim 40 jaar geleden. Moeilijker stukken kunnen we nu ook/wel terwijl die 40 jaar geleden maar door een enkeling tot een goed einde gebracht werden. Toch vind ik dat er in wezen niet veel veranderd is. Er zijn, net als toen, leden die thuis oefenen en leden die dat niet doen. Er zijn, net als toen, leden die zelfs hun eigen verjaardag laten schieten voor Valerius en er zijn leden die wel naar hun vrouw/man luisteren en dan thuis blijven. Er zijn leden die binnen het bestuur of commissie wekelijks uren voor Valerius bezig zijn en er zijn, net als toen, leden die hun Valerius-tijd weten te beperken tot woensdagavond 19:55 tot 22:08.

 

De komende tijd, tot de vakantie, zal het bestuur (samen met een aantal niet-bestuursleden) zich het hoofd gaan buigen of we tevreden zijn met deze status quo. We willen een beleid gaan formuleren waarin voor een ieder duidelijk is waar we voor staan en wat we (wel of misschien ook wel niet) met elkaar willen bereiken.

Deze foto's ditmaal niet uit de kist, maar kregen we van Klaas L. Koffeman die Valerius ook een warm hart toe draagt. Ze zijn ruim veertig jaar geleden genomen op 6 september 1973 tijdens de viering van het 25-jarig regeringsjubileum van Koningin Juliana. Er was een optocht en omdat Valerius vijf jaar eerder van een fanfare- naar een brassband bezetting was overgegaan werd er niet meer gelopen. Om toch in de stoet mee te kunnen doen waren er twee landbouwkarren aan elkaar gekoppeld met een trekker er voor.
Voor zover we weten heeft Valerius drie keer 'op de karre' gezeten, in 1968, 1973 en de laatste keer rond 1980. Er schijnt ook een keer een muzikant van de kar te zijn afgevallen en de vermeende oorzaak daarvan blijft ons tot op de dag van vandaag achtervolgen. 
Met name de rechtop staande slagwerkers moesten een goed evenwichtsgevoel hebben. Erg populair was de mars 'Standard of St. George', die in vrijwel iedere straat werd gespeeld.

Met de klok mee zien we de volgende muzikanten:

Albert Koffeman
Onbekend (misschien Ferdinand Engwerda, een tegelzetter uit Espel, die wel eens mee deed met hoogtijdagen)
Willem Nentjes
Rein Bos (is later dominee geworden) 
Klaas Visser
Klaas Hakvoort (de Kaap)
Jacob Bakker (van Reinier)
Jan Oost
Arie Korf
Gerry Keuter
Meindert Ras (op de grote trom) 
bassist zonder kenmerken (zal Hendrik Hagedoorn zijn)
Joh Gersen
Harm ten Napel
Louw Hennink
Marinus ('de Karel') ten Napel
Wim van der Veer
Frits Bode (oudste zoon van dirigent)
Alting (uit Emmeloord, later is zijn zoon Hans ook nog even lid geweest. Hans is nu trompettist van het concertgebouw orkest)

Facebook
Facebook
Twitter
Twitter
Website
Website