Copy

Jaargang 10 - nummer 4

december  2016

 

Bekijk deze nieuwsbrief online in uw browser>>
VSS Algemene Ledenvergadering
Zaterdag 21 januari 2017
inloop vanaf  10:30 uur, aanvang 11:00 uur.
Hotel Schimmel
(Let op, dit is een andere locatie dan voorheen!)
Stationsweg Oost 243
3931 EP  Woudenberg

Klik op logo voor routebeschrijving

Voor de pauze wordt natuurlijk aandacht besteed aan de steeds terugkerende zaken, zoals bijv. ingekomen stukken, jaarverslag penningmeester en secretaris, topdier van het jaar, organisatie activiteiten, enz. En deze keer zal  extra aandacht worden besteed aan de nieuwe versoepelde regels t.a.v. de scrapie-eisen voor import van zeldzame rassen. (zie ook het artikel hieronder, over onze voorzitter. Daar kunt u ook al het één en ander over lezen)
Mocht u de notulen van de jaarvergadering 2016 nog even willen lezen, klik dan op deze link. notulen jaarverslag 2016

Na de verzorgde lunch komt Schapendokter Frank Glorie aan het woord. Hij neemt ons mee in zijn ervaringen met het opzetten en ontwikkelen van de schapenhouderij in Azerbeidzjan en Georgië. Misschien is het niet datgene wat u zelf van plan bent om te gaan doen, maar Frank  weet u met zijn boeiende vertelwijze mee te nemen naar de lokale schapenhouders en de bijzondere problematiek die er in dat gebied speelt.

Frank heeft deze presentatie ook gehouden voor de leden van het Platform Kleinschalige Schapenhouderij en daar waren ze allemaal erg enthousiast. Het belooft dus een interessante en verrassende middag te worden!
 
Wij hopen dat U komt, want naast het feit dat U misschien een 'eindje' moet reizen, is het altijd een feest om veel fokkers te kunnen ontmoeten en ervaringen te kunnen uitwisselen. 
U bent van harte welkom!
VSS voorzitter Jan van der Zanden heeft een lange adem
door: Annemarie Hoenderdos
Begrip, respect, duidelijkheid en doorzettingsvermogen zijn enkele kenmerken van Jan van der Zanden, die inmiddels al zo lang voorzitter is van de VSS dat hij zelf niet meer zo snel weet in welk jaar hij de hamer heeft overgenomen van Jan van Erp. De vereniging telde toen zo’n 400 leden. Maar nog veel langer geleden begon zijn liefde voor schapen. Jan is vooral opgegroeid met paarden. Zijn vader, opa en ook ooms fokten niet alleen werkpaarden, maar ook sportpaarden. "Het was vooral een grote uit de hand
gelopen hobby. Om aan te geven hoe ver dat ging? Mijn opa brak zijn been tijdens het rijden, hij was toen al 85. De grootste liefde van mijn vader ging uit naar het Groninger paard, een veelzijdig en robuust dier dat kon werken op het land, maar tevens goed voor de dag kwam zowel ingespannen als onder het zadel".
Eenmaal de deur uit en op eigen benen wilde Jan toch ook iets, maar hij had niet veel land. Dan maar schapen, dacht hij toen en is begonnen met Cambridge schapen. En nog steeds fokt Jan dit ras met veel plezier. Hij vertelt met veel enthousiasme: 'Dit ras is ontstaan uit 12 vruchtbare rassen door een gezamenlijk fokprogramma van de universiteit van Cambridge en plaatselijk boeren. De Cambridge kan een drie- of vierling zelf zogen en is geschikt voor kruising. Het fokprogramma bestaat vanaf 1964 en in 1988 zijn de eerst schapen naar Nederland gehaald. In die tijd stelde de schapenhouderij nog wat voor. Tegenwoordig is het hard werken voor weinig geld.
Je ziet dan ook een grote verschuiving naar de hobbyfokkerij. Dat zie je ook duidelijk terug bij de VSS. Het aantal rassen is toegenomen en er wordt veel meer gelet op uiterlijk en vitaliteit dan op productiekwaliteiten. In de tijd dat ik als voorzitter startte waren daar soms hoog oplopende discussies over, wat regelmatig de onderlinge verhoudingen verstoorde. Dat is natuurlijk jammer. Daardoor zijn er meerdere mensen weggegaan. Er is veel energie in gaan zitten om meningsverschillen bij te leggen. Het gaat om een goede omgang met elkaar en iedereen heeft een stapje gedaan. Inmiddels zijn de verhoudingen genormaliseerd en zo kun je als vrijwilliger weer met plezier aan de slag. En dat is belangrijk, want de VSS wordt gerund door alleen maar vrijwilligers, op één beroepskracht na: Harry Hoving. Harry doet de stamboek-, leden- en financiële administratie en dat doet hij goed. Veel is nu gestructureerd en helder. Er zijn goede onderlinge afspraken. We kennen allemaal onze taak en weten wat we moeten doen. Er zullen altijd verbeterpunten blijven, maar de basis is nu goed.'
Tijdens de afgelopen jaarvergadering van de rassenvertegenwoordigers gaf Jan uitleg over één van de zaken waar hij het langst aan gewerkt heeft: het versoepelen van de scrapie eisen voor wat betreft de import van zeldzame rassen. Jan verzuchtte toen in de wandelgangen dat als hij van tevoren had geweten dat het zo'n stroperig bureaucratisch proces was, er zoveel werk in ging zitten en dat je er zo’n lange adem voor nodig had, hij er waarschijnlijk niet aan was begonnen.
Het begon ruim 6 jaar geleden. Jan heeft namens de VSS zitting in het KSG (platform kleinschalige schapen- en geitenhouders). Het platform behartigt de belangen van kleinschalige schapen- en geitenhouders, waarvan er in
Nederland zo'n 24 000 kleinschalige houders van schapen en 19 000 kleinschalige houders van geiten zijn, die gezamenlijk ruim 300 000 dieren houden. Winst maken staat niet voorop. Het platform is door het ministerie van EZ erkend als vertegenwoordigend orgaan. Verder onderhoudt het platform contacten met diverse uitvoeringsorganen (RVO, VWA, GD, etc.) en andere vertegenwoordigende organisaties. Veel houders ondervinden problemen met inteelt en kunnen maar moeilijk aan ‘nieuw bloed’ komen door de strenge importregels t.a.v. scrapie resistentie. Sterker nog: sommige rassen hebben zelfs geen scrapie resistente dieren en zullen dus met deze regels helemaal geen ‘vers bloed’ kunnen importeren. Het maandblad ‘Het Schaap’ heeft er al een artikel aan gewijd, waar Jan (met foto) aan het woord kwam: ‘In Engeland, maar ook in andere landen is scrapie al jaren geen hot item meer. De Europese regelgeving heeft zich daar niet op aangepast. Dat is wel nodig. Rassen lopen in aantal terug. Fokkers kunnen niet aan een nieuwe ram komen. Ze stoppen met schapen of nemen een ander ras. Wij, als VSS, houden maar al te graag deze rassen in stand. Dat is goed voor de biodiversiteit, maar dan moet je wel internationaal denken'. En daar zit precies de kneep. Want hoe doe je dat als klein Hollands platform binnen een moloch als de EU? Eerst maar eens naar het ministerie van Economische zaken, het toenmalig LNV (Landbouw, natuur en visserij) Maar daar hadden ze er weinig oor naar. Maar de argumenten om wel tot actie te komen waren pittig. De EU heeft als taak er voor te zorgen dat de biodiversiteit bewaakt wordt. Een aspect daarvan is dat de inteelt laag blijft zodat de gezondheid en vitaliteit van rassen gehandhaafd kan worden. Dat rassen robuust blijven. Dit staat letterlijk in het stamboek reglement van de EU. Maar goed, als je geen ‘kruiwagens’ hebt die je de EU binnen loodsen, dan ben je een roepende in de woestijn.
Maar gelukkig zijn er mensen gevonden met verstand van zaken èn die een autoriteit zijn op dit gebied èn invloed kunnen uitoefenen in Den Haag en Brussel. En het allerbelangrijkste: het belang begrepen van het versoepelen van de importregels en de bal hebben opgepakt. En tot zo ver was er al veel
werk verzet met mailen, telefoneren, overleggen, vergaderen, enz. En het echte werk moest nog beginnen… De meeste Europese landen hadden geen interesse in het versoepelen van de importregels. Jan: ‘Nederland is een voortrekker in dit geval. We hebben hier nu eenmaal veel zeldzame rassen. Daarin zijn we een beetje apart binnen Europa'. In ieder geval na lang trekken, duwen, door zure appels heen bijten, nog eens vergaderen en overleggen en vooral heel veel wachten werd er door de EU een onderzoek gestart. Toen werd het nog eens wachten en wachten. En toen kon er een voorstel worden gemaakt. En daarna weer wachten en dan...  toch..... eindelijk..... na in totaal ruim 6 jaar: het voorstel werd aangenomen! Het maandblad Het Schaap meldt dat er een bescheiden gejuich op ging in het huis van Jan toen hij het nieuws vernam. Ik denk dat er in het hoofd en hart van Jan gejoeld, gezongen, gejuicht en met vlaggetjes gewapperd werd. Maar dat weet ik natuurlijk niet zeker, want Jan is in eerste instantie altijd rustig en bescheiden. Maar wat ik wèl zeker weet: hij heeft een bijzonder lange adem!
Naschrift: Na deze overwinning op de EU voorschriften is de klus nog niet geklaard. In de vorige Ruif is verslag gedaan van wat het bestuur en uiteindelijk ook de fokkers nog te doen staat. Elk EU-lidstaat moet deze nieuwe regel zelf implementeren en ook dat zal nog een flinke klus zijn. Zo zijn bijvoorbeeld nog niet alle gegevens van de rassen bekend waaruit je kunt opmaken of ze wel of niet onder deze regel vallen. En niet alle lidstaten zullen actief aan het implementeren zijn. Maar de deur voor import voor niet scrapie resistente zeldzame rassen staat open. En waar een wil is, is een weg. En het bezit van een lange adem is noodzakelijk.
Bij de schapen thuis
door: Jaap Vlaming

In de vorige Ruif las u over de Hybriden ten noord-westen van Schotland. Deze aflevering gaat over de eilandengroep St. Kilda, vier noeste eilanden omringd door de Atlantische Oceaan. Jaap Vlaming vertelt over één van de meest indrukwekkende ervaringen van zijn leven.
St. Kilda
Bijna honderd kilometer west-noordwest van Leverburgh, de havenplaats van Harris, op de Buiten Hebriden en 165 km van het Schotse vasteland, ligt St Kilda
Slechts vier kleine eilanden: Hirta, Soay, Boreray en Dun. De buitenranden van een vroegere vulkaan. Het hoofdeiland Hirta heeft één strand en een vlak gedeelte, omgeven door vier hoge heuvels. Die heuvels beschermden The Village tegen de extreem heftige winden. Eeuwenlang bewoond geweest door maximaal 180 inwoners.
In 1930 is de bevolking geëvacueerd. Nu is het in beheer bij de National Trust for Scotland. In de zomermaanden zijn bij goed weer excursies mogelijk, als dagtrip, voor ca £200. Je gaat er met snelle boten, met 12 passagiers, binnen vier uur naar toe. De oorspronkelijke bevolking deed wat aan tuinbouw,
rond de huizen. Er waren enkele koeien. En duizenden schapen, die vrij over het eiland liepen en waarvan de wol in de zomer werd geplukt. Ze stamden af van het nu uitgestorven Scottish Tanface met invloed van Hebridean Blackface. In voorjaar en zomer werden eieren verzameld en
zeevogels gevangen. In het vochtige klimaat bouwde men meer dan duizend droogschuurtjes van stenen,waar de wind doorheen kon trekken (cleits), als voedselopslagplaats. Zo konden de vogelkarkassen 'droog' bewaard worden, al scheen de smaak twijfelachtig!
De landheer van de archipel was MacLeod van Dunvegan op het eiland Skye. Als belasting betaalde de bevolking hem jaarlijks 1000 yard zelf geweven tweed.
Bij de evacuatie zijn alle schapen meegegaan en op de markt verkocht, teneinde de evacuatie te financieren. Einde verhaal van een bijzonder schapenras.
Op Soay, een eiland verderop, liepen Soay schapen, die in niets leken op die van Hirta. Die waren eigendom van de landheer MacLeod. Vermoedelijk lopen die schapen op Soay er al van voor onze jaartelling, maar niemand die dat weet.
Zes kilometer verder ligt Boreray. Ook daar liepen schapen en ieder jaar gingen de mannen van Hirta daarheen, om eieren, (jonge) vogels en wol te verzamelen en (soms) een ram voor bloedverversing, die dan ingepakt van de rotsen in zee werd gegooid, waar hij door de (enige) boot werd opgevist, om op Hirta te worden gebruikt.
Na 1930 zijn de schapen van Boreray achtergebleven, maar niet uitgestorven. Ook nu lopen er op die rauwe rots van 800 ha nog honderden schapen rond. Ik telde er zeker 350. Kleine schapen, van 30 tot 35 kg, bestand tegen de meest erbarmelijke weersomstandigheden.
Fotograferen vanaf het wiebelende bootje was overigens veel moeilijker dan tellen.
In de jaren '50 van de vorige eeuw is een klein aantal van die Boreray schapen naar Engeland gebracht. Dit ras met zo'n buitengewone geschiedenis is buiten het UK niet aanwezig.

Na 1930 zijn op Hirta Soay schapen uitgezet. Een deel van The Village, de school en de kerk, is gerestaureerd. Wij gingen om 8 uur van Leverhurgh; van half twaalf tot vier uur konden we het eiland Hirta verkennen, om daarna achter het eiland langs te varen, vlak onder de 300 m hoge kliffen door, waar zeealken en jan van genten broeden. Daarna langs de Stacs, grote, kale, hoog uit het water oprijzende rotspunten, waarop tienduizenden jan van genten broeden; de grootste kolonie van Europa. Om nog een rondje rond Boreray te varen. Laat in de avond waren we terug op het eiland Harris. Het was één van de meest indrukwekkende ervaringen van mijn leven. Zeker telde  het verhaal van de Boreray en Soay mee.
Wie hier tweehonderd pond tegenaan gooit krijgt er een onvergetelijke ervaring voor terug.
Kerstrecept:
Lamskroon met port en zuidvruchten

door: Annemarie Hoenderdos
Als er één lamsgerecht tot de verbeelding spreekt is dat de lamskroon, zeker als het gaat om een gerecht dat je stijlvol wilt presenteren en opdienen. Het ziet er imposant uit en de 'kroon' geeft een zekere grandeur en symboliek aan dit gerecht. Of zoals Gordon Ramsay het benoemt: 'the Rolls Royce of Lamb'. Verder is het, op het modelleren van de kroon na, een fluitje van een cent om het klaar te maken. De tijd om het gerecht te garen is kort,  al met al dus ideaal voor het kerstdiner. Er zijn veel recepten te vinden op internet van lamskroon, maar onderstaand is een primeur, speciaal ontwikkeld voor De Ruif.
 
Ingrediënten
- 2 lamsracks
- een flink glas rode port
- een zakje gedroogde zuidvruchten
(pruimen, abrikozen, evt. peer en appel)
3 eetlepels kersenjam
- een handje gedroogde cranberries
- (room)boter
- zout en peper
- een tulbandvorm
- katoenen rolladetouw
Bereiding
Zorg dat de lamsracks schoon zijn, dat betekent dat het teveel aan vet en ook het vlees tussen de ribbetjes verwijderd is. Wij hebben daar geen uitdrukking voor, maar in het Engels heet dat 'to french a rack of lamb'. Soms heeft de slager dat al voor u gedaan.  Zo niet, dan kunt u het zelf doen. Het lijkt moeilijker dan het is en met behulp van  bijv. het volgende (Amerikaanse) instructiefilmpje, zal het wel lukken.
How to french a rack of lamb
Voor het opbinden van de kroon zal het volgende instructiefilmpje U goed op weg helpen, zonder al te veel gehannes. opbinden van een lamskroon
En geloof me, als je het op deze manier doet, heb je opeens een prachtig stuk vlees gedrapeerd, Alle botjes staan prachtig in een cirkel overeind en wijzen ook nog eens naar buiten! Vet de tulbandvorm in met gesmolten boter en schuif de kroon over de pijp heen. Het is niet erg als het een beetje krap zit.
Hierna is het een makkie. Bestrooi de kroon met peper en zout. Warm de port  op en 'smelt' de kersenjam erdoor en giet een derde van het port-jam mengsel over de kroon. Leg alle gedroogde vruchten op en om de kroon en giet de rest van het mengsel er over. Leg er nog wat vlokken boter op.
U kunt de kroon evt. afgedekt met folie in de koelkast bewaren en vlak voor U aan tafel gaat in de oven doen (tenminste als U een voorafje serveert)
Verwarm in ieder geval de oven voor op 190 graden Celsius. Plaats de kroon in het midden van de oven en bak het in 30-35 minuten totdat het vlees een kerntemperatuur heeft van 55-60 graden Celsius. Controleer dit met een vleesthermometer. Als u die niet heeft, reken dan op 8-12 minuten per 500 gram. Haal de kroon uit de oven en uit de tulbandvorm. Zet de kroon  in een mooie lage schaal. Verwijder voorzichtig de touwtjes. Schep de zuidvruchten in en om de kroon. Als de port teveel is ingedampt, verwarm het dan nog even in een steelpannetje en voeg er wat port bij. Giet het daarna in de kroon. Serveer de kroon in zijn geheel en snijdt het aan tafel aan. U kunt zonder veel geknoei met een scherp mes tussen de botjes door snijden.
Serveer met bijv. aardappelpuree en wintergroenten. Met gekruide rijst en een roerbak van aubergine, courgette, ui, tomaat en raz-el-hanout is het ook erg lekker.
Een hele smakelijke kerst toegewenst!
Bezoek onze besloten Facebookpagina. Klik op de link hiernaast. Meld je aan via Facebook en wordt lid! Deel je nieuws, foto's en weetjes met onze vereniging!

Colofon
 

De Ruif wordt uitgegeven onder verantwoordelijkheid van het VSS bestuur
  
Voorzitter: Jan v.d. Zanden  
Selissen 2a | 5283 SB Boxtel | tel. 0411 61 66 36
l
janvanderzanden@vssschapen.nl
 
Secretaris: Karin Wassink
Hengeloseweg 4 | 7261 LV Ruurlo | tel. 0573 45 35 96
|
karinwassink@vssschapen.nl

Penningmeester: Carel van Amersfoort
Ekris 63 | 3931 PV Woudenberg | tel. 0332 86 71 54
| carelvanamersfoort@vssschapen.nl
 
Foktechnische commissie: Bert Steginga
De Leiding 18 | 7738 PH Witharen | tel. 0523 677000 |

bert@vssschapen.nl
 
Bestuurscommunicatie: Hanneke Noij
Grotestraat 22 | 6617 AJ Bergharen | tel. 06-42309118 |

vssschapen@gmail.com

Vertegenwoordiger rassenafdelingen en importbeleid: vacant

Ondersteuning bestuurlijke taken:

redactie en onderhoud website www.vssschapen.nl:
Judith Steginga-Heutink | De Leiding 18 | 7738 PH Witharen | tel. 0523 677000 |
website@vssschapen.nl 

redactie en lay-out nieuwbrief De Ruif: 
Annemarie Hoenderdos
Zuiderhazedwarsdijk 6 | 1755LH Petten | tel. 06-23728504
|
deruif@vssschapen.nl


stamboek-, leden- en financiële administratie :
Harry Hoving
Gageldijk 1 |  7241 RJ Lochem | tel.  0573 25 25 56 
|
harryhoving@vssschapen.nl

SAVE THE DATE!







This email was sent to bsteginga@hetnet.nl
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
Vereniging van Speciale Schapenrassen · P/A Grotestraat 22 · Bergharen, Gld 6617 AJ · Netherlands

Email Marketing Powered by Mailchimp