Copy
Bekijk dit in je browser

Stichting Greyhounds Rescue Holland

Nieuwsbrief  |  juni 2015  |  nummer 57

Lieve Lezers en lezeressen van onze, deze keer boordevolle GreytNews,

Deze keer ietsje later omdat we bezig zijn met veel dingen, waaronder een transport naar Spanje in augustus. Drie vrijwilligers van onze stichting: Kim Dekker, Ronald de Groot en ik zelf zullen afreizen naar Cordoba, Madrid en Malaga. En daar hulpgoederen brengen en benches, meehelpen in de shelter en natuurlijk geadopteerde hondjes mee terug nemen.


We komen terug op 7 augustus en wat zal dat fantastisch zijn al die blije en ontroerde gezichten van adoptanten te zien en de hondjes te zien meegaan op weg naar hun nieuwe mooie toekomst. Dat maakt ons zo gelukkig. Dat maakt dit werk los van zwaar en moeilijk en soms ook heel verdrietig wanneer er hondjes bijvoorbeeld overlijden, zo prachtig en intens en bijzonder is.

Toch wil ik u vragen niet en liefst nooit te vergeten waar het echt om gaat. Natuurlijk om die hondjes die een kans krijgen en ieder hondje is er 1 maar iedereen moet het horen... Wat voor gruwelijkheden zich dagelijks in Spanje afspelen en dat dierenleed, mishandeling, verwaarlozing de gewoonste zaak van de wereld zijn. Dat is waarom u vriend bent van onze stichting, een hondje bij ons heeft geadopteerd of nog zal adopteren. Laten we samen naar buiten brengen wat daar gebeurt. 2500 km rijden maar toch zo dicht bij. Help ons mee de boodschap te laten doordringen tot iedereen. Dit moet stoppen.

Bedankt voor al uw interesse in onze stichting, bedankt dat er een hondje ( of meer) heel gelukkig bij u mag zijn. Bedankt voor de hulpgoederen die u voor ons verzameld. Bedankt voor uw trouw aan GRH. Wellicht zie ik u als ik na 30 uur rijden weer uit onze "Henkie" stap op 7 augustus. Daarom zeg ik voor nu, misschien tot ziens en niet te vergeten heel heel erg bedankt,

Eerbetoon aan Gijs

Gijs,

O onze Gijs wat gaan we je missen jongen! De datum dat je bij ons kwam weet ik niet meer. Het gevoel dat ik er bij had voel ik nog als de dag van gister. Er was toen meteen een klik die klonk als een klok. We mochten je meteen meenemen want je zat al in Nederland bij een pleeggezin. Je hebt geen makkelijke start gehad in het leven, twee adopties liepen er mis. Drie namen gehad Mafre Zorro en bij ons Gijs. Wat een enorm aanpassingsvermogen hebben deze honden geweldig gewoon. Gijs was een hele slimme hond, hij leerde erg snel wat wij wel en niet van hem wilde. Ons gezin leerde al snel in code taal zeggen waar we ze uit zouden worden gelaten, bos strand polder hij wist wanneer we lopend met de fiets of met de auto moesten.



Een codetaal die we regelmatig moesten veranderen want ook die leerde hij snel. Het uitlaten was een waar feest voor Gijs, goed getraind naar de Veluwe was 30 km een makkie voor hem, auto in beeld begon hij te treuzelen hoor. Nog even hier snuffelen en daar o en daar ook nog. Toen ik herstellende was van een zwaar ongeluk week hij niet van mijn zijde, hij duwde zijn neus onder mijn verlamde arm en eiste dat ik hem aaide met die hand. Ik heb het echt aan Gijs te danken dat ik weer loop en mijn linker arm bijna zo goed is als van ouds. Engelen geduld had hij met me, ik schiet er vol van tijdens het schrijven van dit stukje. We hebben onze Gijs laten cremeren en in onze tuin begraven op de plek waar hij het liefst lag. Daar kon hij alles in de gaten houden, wie gaat er weg wie komt er thuis. Lieve beste trouwe Gijs wat missen we jouw Jochie, het verdriet zal met de tijd slijten, maar het gemis blijft. We zullen je nooit vergeten hoor, voor altijd in ons hart.

Even voorstellen...

 
Hoi ik ben Brende Poort, nieuw lid van het pleegteam! Ik woon in Oudkarspel, Noord-Holland met mijn vriend, 3 honden (2 Spaanse adoptiehonden, waarvan 1 een Galgo pup is en 1 een angstige Boerenfox), 4 katten, 2 konijnen en 3 kippen. Daarbij heb ik nog 2 Friese paarden.



Ik werk al heel lang in de gehandicaptenzorg, en was vroeger kinderboerderij beheerder in Den Haag en ik heb ook nog korte tijd als dierenarts assistente gewerkt. Ik heb ook Italiaans gestudeerd. Ik ben dus gek op dieren en wil heel graag wat doen voor de Spaanse honden. De stichting GRH sprak mij aan, en toevallig kwam er net een vacature bij de het pleegteam vrij! Hierbij een foto van mij met mijn Galgo'tje van nu net 9 maanden.

Barril, Kim, Donna en Noor


10 jaar geleden las ik voor het eerst in een flyer over het vreselijke lot van de Galgo's. Het raakte mij diep en ik besloot donateur te worden. Ik wist toen ook al dat ik eens zelf een Galgo zou adopteren. En die stap namen mijn man en ik ca. 5 jaar geleden. We kozen Mini, een Galgo-mix, via de website van GRH. Ze arriveerde met Sjakie in Nederland. Mini was precies het tegenovergestelde van hetgeen ik gelezen had over een Galgo. Ze was erg wild, racete rond in huis met als gevolg dat onze twee Jack Russells doodsbang van haar waren en de hele dag onder het bed zaten.

"Haar wegbrengen vond ik een heel verdrietige ervaring"

In overleg met GRH is toen besloten dat Mini naar een pleeggezin in Groningen zou gaan. Haar wegbrengen vond ik een heel verdrietige ervaring. Maar ze is geadopteerd door dit gezin, ze zijn met haar naar cursus gegaan en ze heeft daar temidden van meerdere honden die haar kunnen corrigeren, een fantastisch leven! Maar het verlangen bleef natuurlijk. Het leek ons beter een Galgo te kiezen die al in een pleeggezin in Nederland verbleef. En zo kwam Barril in ons leven. Een prachtige blonde reu van 6 jaar. Lief en rustig en het klikte prima met de Donna en Kim.



Verleden jaar overleed ons oudste hondje Kim, 18,5 is ze geworden. En nog geen drie weken later overleed ook Barril, pas 10 jaar oud. Hij kreeg een hartstilstand bij de dierenarts na een teen-amputatie. Wat een verdriet, wat een gemis! Maar toch wist ik bijna direct na de dood van Barril dat ik weer een Galgo wilde adopteren, en dat werd Noor.

» Lees verder
 

Nora...


Lieve mensen,

In 2010 heb ik via jullie (GRH) Nora geadopteerd en er nog geen dag spijt van gehad. Zo te zien, zij ook niet. In 2012 heeft ze een "zusje" gekregen, Nana. Ze zijn heel blij met elkaar en organiseren elke dag samen vrolijk hun race-partijen. Ik heb een vraag wellicht weet een lezer/ lezeres van de Greytnews het? Zoals jullie zien staat daar een ruwharige Galga.



Een zeldzame verschijning, crème-wit én ruwharig. Maar na een jaar verblijf bij mij was er van die ruwe vacht alleen nog maar een pluk op de schouders over. De rest zit in mijn stofzuigerzak! Nana is een overwegend gladharige Galga geworden... Ra ra hoe kan dat?

"Ja, een goed gehechte Galgo komt altijd terug"

Ze is kerngezond en ontploft elke dag van levenslust. Ze is een fanatiek en (helaas voor haas en baas) succesvol jager. Om die reden ben ik voor de dagelijkse wandeling "verhuisd" naar een haas-vrij en afgesloten gebied want minstens één keer per week een nog warm haas aangeboden krijgen is niet mijn ding. Dan stoof ze van Vijfhuizen naar Schiphol (hoe ze wist dat dáár de hazen zaten is me een raadsel) om haar ding te gaan doen tussen de aanstormende Boeings door om een uur (of meer) later triomfantelijk terug te komen... Ja, een goed gehechte Galgo komt altijd terug, maar je wordt er niet vrolijk van...

» Lees verder

Galgo Niza krijgt een zusje...


Niza kwam op 18 september 2013 van Malaga naar Schiphol. Na jaren twijfelen of onze reeds oude Dwergpincher Rakker het wel aan zou kunnen, waren we helemaal verliefd geworden op een klein snuitje wat bij een van mijn vele twijfel bezoekjes aan de GHR site voorbij kwam. Een nestje Galgo’s geboren in de opvang, zou dat dan een goed idee zijn voor Rakker, inmiddels 14.5 jaar oud en ernstig dominant. Ineens was de twijfel weg en adoptie formulier ingevuld. Bij het huisbezoek kwam een volwassen Galgo mee en dat ging goed... daarna het wachten en de twijfel, als dat maar gaat met Rakker, oud, doof, bijna blind en zo dominant...

"Niza bleek geduld te hebben"

Samen met haar zus Hera kwam Niza aan op schiphol, midden in de nacht en na wat aarzelingen, wat is Schiphol groot, huppelde ze vrolijk met ons mee, 4,5 maand oud en achter een mopperden Rakker aan. Veilig opgetild bij de roltrap en thuis heerlijk slapen in haar bench, ze was zo moe van de reis en alle indrukken. Niza bleek geduld te hebben en langzaam werden ze samen voorzichtig vriendinnen maar spelen was er niet bij en Rakker bleef de baas. Dan maar samen slapen, Niza kroop heel voorzichtig en met grote omwegen richting Rakker, met zoveel geduld en rust dat ze daarna lekker samen een dutje op de bank deden. Na een heerlijk Tirol vakantie, Niza bleek een echte bergklimmer te zijn, werd Rakker ziek en komt op 15 jarige leeftijd te overlijden.

» Lees verder
Copyright © 2015 Stichting Greyhounds Rescue Holland.



Ik wil deze nieuwsbrief niet meer ontvangen  |   Update je voorkeuren 


Email Marketing Powered by Mailchimp
Facebook
Twitter
YouTube
Webshop