Copy
Nieuwsbrief Jaargang 19 Nr. 3

 

Nieuwsbrief van de stichting de club van tien miljoen


Nummer 3 van 2013


Geachte donateur/belangstellende,

De wereld lijkt het licht te zien. Het is of het besef doordringt dat overbevolking de oorzaak is van heel veel rampspoed, en dat de oorzaak van die ellende moet worden aangepakt en niet alleen de gevolgen. Het gaat er niet om de gevolgen van overbevolking te bestrijden, zoals stijgende CO2-uitstoot, voedselschaarste of watertekorten, maar het is zaak de overbevolking zelf terug te dringen. Ging de documentaire An Inconvenient Truth van Al Gore nog enkel over de klimaatcrisis als schadelijk gevolg van menselijk handelen, zijn laatste boek Onze toekomst – Zes krachten die onze wereld veranderen ziet de groeiende wereldbevolking in combinatie met haar consumptiegedrag als een wezenlijke bedreiging voor het leven op onze planeet. De kunstenares Tinkebell liet zich onlangs publiekelijk steriliseren vanwege een mondiaal gebrek aan fosfaat voor kunstmest en daarmee aan voedsel voor de wereldbevolking. Wie wil er nog kinderen als er straks voor al die monden geen eten meer is? De Duitser Achim Wolf verzamelt handtekeningen voor een petitie aan de Verenigde Naties om wereldwijd sterilisatieprogramma’s in te voeren. Onmenselijk? Kinderen op een wereld zetten waar tekorten aan water en voedseloorlogen aan de orde van de dag zijn is pas echt onmenselijk.
Zelfs in ons rijke westen ziet men de voordelen in van minder mensen. Een journalist van een landelijk ochtendblad geniet van de rust in Nederland tijdens de vakantieperiode als miljoenen landgenoten naar het buitenland zijn vertrokken. Hij wil ze liever niet terugzien. Serieuzer zijn zijn collega’s in de zaterdagbijlage van dezelfde krant. Ze laten vooraanstaande demografen aan het woord die constateren dat bevolkingskrimp absoluut geen ramp is. Bij een groeiende bevolking moet voor steeds meer mensen werk worden gecreëerd, en als de welvaartskoek niet groeit, wordt dat steeds moeilijker. Voor alle duidelijkheid: het is niet zo dat er steeds meer mensen nodig zijn om een grotere welvaartskoek te bakken. Het omgekeerde is het geval. Er is een flinke welvaartskoek nodig om iedereen een punt te geven. En als die koek niet meer groeit, maar het aantal gegadigden wel, worden de punten steeds kleiner.
Op het moment dat ik dit schrijf bespreken werelddelegaties in Stockholm het vijfde rapport van het IPCC, het Intergovernmental Panel on Climate Change. In 1997 was de afspraak in Kyoto dat de CO2-uitstoot met 5,2 procent zou verminderen. Het is 50 procent méér geworden! Bevolkingen en welvaart zijn gewoon blijven doorgroeien. Het is in al die jaren niet gelukt om die groei lost te koppelen van de CO2-uitstoot. Schone energie is hooguit een aanvulling geweest op fossiele energie, maar zeker geen vervanging. Een minimale reductie van CO2 in Europa wordt tenietgedaan door een toegenomen uitstoot in landen die vooral bezig zijn om spullen voor het Westen te produceren. CO2-uitstoot daalt alleen bij economische krimp en/of een afname van het aantal consumenten.
Het nieuwe boek van Al Gore is een dikke pil die drie tientjes kost. Het duizelt je bij de overvloed aan feitenmateriaal over van alles en nog wat. Mean and lean en direct gefocust op het probleem overbevolking is het nieuwe boek van Stephen Emmot Tien miljard – Kan de aarde de mensheid aan? (Atlas Contact, 208 pagina’s, € 12,50). De boodschap van het boek is niet mis te verstaan. Het is verbazingwekkend dat een groeiende wereldbevolking er maar op los consumeert terwijl overduidelijk is dat het binnenkort spaak loopt. We lijken op kikkers die in een pan water op lage pit blijven rondzwemmen tot ze gekookt zijn. Hoe zou de mensheid reageren, vraagt Emmot zich af, als er een komeet op de aarde afraast die op 3 juni 2073 zal inslaan? Dan zou iedereen toch wel meteen in actie komen en alles uit de kast halen om een ramp te voorkomen?

Wij hopen dat u deze nieuwsbrief met belangstelling zult lezen. Wij staan graag open voor uw commentaren en suggesties.
(Jan van Weeren)

De Stichting wil het aantal bestuursleden uitbreiden. Belangstellenden, M/V, jong of oud, wordt verzocht een berichtje met beknopte motivering en CV te sturen via de mail of de post.


Shell en de hongerige monden

‘U stelde twee maanden geleden dat de wereld op een zorgwekkende temperatuurstijging afkoerst. Als je consequent bent, moet je olie in de grond laten zitten. Toch blijft Shell daarnaar zoeken. Valt dat te rijmen?’ vraagt interviewer Michael Persson aan Peter Voser, scheidend bestuursvoorzitter van Shell. Zijn antwoord: ‘Als je de fossiele brandstoffen niet uit de grond haalt, wat moet er dan gebeuren met de landen die hun bevolking daarmee voeden?
Voor alle duidelijkheid: landen voeden hun bevolking niet met fossiele brandstoffen. Ze verkopen die brandstoffen om voedsel te kunnen importeren - en helaas ook om de heersende klasse te spekken. Als er in die landen minder hongerige monden zijn, hoeven de regeringen hun olie niet te verpatsen en wordt er minder olie verstookt, met minder CO2-uitstoot tot gevolg.
Overbevolking veroorzaakt vooral in arme landen voedselschaarste. Voedselschaarste dwingt ze om hun grondstoffen te exporteren teneinde levensmiddelen te kunnen importeren. De relatief goedkope olie levert een fikse bijdrage aan CO2-uitstoot, en deze leidt weer tot temperatuurstijging.
Het is veel effectiever om in deze keten de oorzaken aan te pakken dan om de gevolgen te bestrijden. Niet de beperking van CO2-uitstoot moet het doel zijn, maar het verminderen van de olieconsumptie. Niet het leveren van voldoende voedsel is het doel, maar het drastisch beperken van het aantal mensen dat daarom vraagt.

Een kind? Waarom wel? Waarom niet?

De Waalse gezinsbond La Ligue de familles liet een onderzoeksinstituut aan 459 heterostellen de vraag stellen waarom ze wel of geen kind wilden. Om aan het onderzoek deel te nemen, mocht er in het gezin de laatste vier jaar geen kind geboren zijn. Als de stellen een kind wilden, werden het vaakst de volgende motieven genoemd:
1. Ik hou van kinderen (73%) 2. Het hebben van kinderen is natuurlijk/normaal (61%) 3. Voor mijn persoonlijke ontplooiing (55%)
Als de stellen géén kind wilden, waren de belangrijkste redenen:
1. De huidige toestand in de wereld en angst voor de toekomst (58%) 2. Onvoldoende gezinsinkomen (57%) 3. Kosten voor kinderopvang (56%) 4. De economische/financiële crisis of de milieuproblematiek (52%).
Daarnaast werd het karige ouderschapsverlof opvallend vaak genoemd als reden om geen kind te willen.
De onderzoekers stellen vast dat de kinderwens een mysterie blijft. De motieven om een kind te nemen, komen in vrijwel alle gevallen erop neer dat men een kind wil simpelweg omdat men een kind wil. Dit staat in schril contrast met de redenen die worden aangevoerd om géén kind (meer) te willen. Daarbij worden allerlei rationele argumenten gegeven, variërend van een sombere toekomstverwachting tot financiële overwegingen.
De vraag rijst waarom die argumenten niet gelden voor stellen die wél een kind willen. Hebben die allemaal een positief toekomstbeeld, dus een gunstige verwachting van de wereld waarin hun kinderen straks een eeuw moeten leven? Hebben ze allemaal voldoende middelen om een kind groot te brengen en te onderhouden?
Hier is de samenvatting van het onderzoek (in het Frans).
Wat zegt ons eigen Nibud over de kosten van een kind? Eén kind kost gemiddeld 17% van het besteedbare gezinsinkomen. twee kinderen gemiddeld 26% en drie kinderen 33%. De kosten van een kind zitten hem vaak niet alleen in de kosten die gemaakt worden voor bijvoorbeeld eten, kleding en luiers. Het zit hem vooral ook in inkomstenverlies. Bijvoorbeeld als een van de ouders minder gaat werken om bij de kinderen te kunnen zijn.
De ervaring leert dat het eerste kind de grootste invloed heeft op het besteedbare inkomen. Dit komt doordat er dan een hoop nieuwe dingen moeten worden aangeschaft. Kinderen worden ook duurder naarmate ze ouder worden. Sportclubjes of muziekles kosten extra geld.

Serious Request 2013

Serious Request 2013 vraagt aandacht voor kinderen die jaarlijks sterven aan diarree. Drie DJ’s gaan in december in het Glazen Huis in Leeuwarden er alles aan doen om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor de aanpak van deze stille ramp.
Elk jaar sterven ruim 800.000 kinderen aan diarree, elke dag 2200 kinderen. Dat zijn ruim 70 volle schoolklassen per dag.
Een afschuwelijk gegeven. Maar kindersterfte terugdringen in landen die zwaar lijden onder overbevolking (met name gebieden onder de Sahara) maakt die landen steeds afhankelijker van de geïndustrialiseerde wereld: ze moeten hun grondstoffen en arbeid versjacheren voor steeds meer en duurder voedsel. Door kindersterfte terug te dringen wordt de overbevolking daar aangewakkerd. Het is vreselijk om te zeggen, maar Serious Request spant het paard achter de wagen.

We zijn minder slim dan vroeger

Het verhaal is bekend. Door de instroom van migranten uit niet-westerse landen daalt het gemiddeld intelligentieniveau van de moderne industriestaten. Dit geldt voor West-Europa, waar zich in de nasleep van de arbeidsmigratie veel Turkse en Marokkaanse gezinnen gevestigd hebben, en dit geldt voor de zuidelijke Verenigde Staten, waar veel Mexicanen de grens zijn overgetrokken.
Dat die nieuwkomers het intelligentieniveau drukken, is niet verwonderlijk. Om zich te kunnen handhaven hebben westerse industriestaten hoog opgeleid menselijk kapitaal nodig, en het onderwijs daar is erop gericht, dat menselijk kapitaal te leveren. Intelligentietests meten dan ook menselijke capaciteiten waarvan men enerzijds veronderstelt dat ze in een kenniseconomie van belang zijn, terwijl ze anderzijds op school worden onderwezen, zoals taal- en rekenvaardigheden. Het is niet verbazingwekkend dat mensen uit landen waar het onderwijs minder economische waarde heeft en minder gericht is op het ontwikkelen van industrieel arbeidspotentieel, op westerse intelligentietests lager scoren. Achterstand in de nieuwe taal, een cultuur die afwijkt van de westerse prestatiemaatschappij en sociale achterstanden kunnen niet binnen een paar generaties worden weggewerkt.
Er is dus een vorm van intelligentie die door onderwijs kan worden ontwikkeld. Ieder extra jaar langer in de Nederlandse schoolbanken levert op een intelligentietest drie extra scorepunten op. Maar er is ten minste één aspect van intelligentie dat aangeboren is en niet door onderwijs kan worden beïnvloed: reactiesnelheid, een maat voor de snelheid waarmee het brein werkt. Wie informatie trager verwerkt, lost minder gemakkelijk problemen op. Denk aan het onderdeel Puzzelronde in de tv-quiz De slimste mens waarbij uit zestien woorden vier begrippen moeten worden afgeleid. Mentale snelheid correleert hoog met algemene intelligentie, wat kan betekenen dat mentale snelheid bij het maken van opgaven uit intelligentietests een belangrijke rol speelt. En wat blijkt nu? Deze mentale snelheid is vanaf eind negentiende eeuw gedaald. Ook toen al kon men reactiesnelheid eenvoudig meten door proefpersonen zo snel mogelijk op een knop te laten drukken bij het aanflitsen van een lamp. Mensen van nu reageren 80 milliseconden trager dan mensen van toen. De reactietijden zijn gestegen van gemiddeld 194,06 milliseconden naar 275,47 milliseconden. Hoe is dat te verklaren in een tijd van videospelletjes en ingewikkelde internetpagina’s?
In de loop van de vorige eeuw nam het kindertal bij rijke, ontwikkelde ouders af, terwijl in arme, minder ontwikkelde gezinnen nog steeds veel kinderen geboren werden, die bovendien een steeds gunstiger levensverwachting kregen. In de proefgroepen die in de loop van de tijd aan reactietests werden onderworpen, kwamen steeds meer personen voor met milieubepaalde achterstanden, waaronder een lagere mentale snelheid. Onderzoekers die deze bevindingen onlangs in het vaktijdschrift Intelligence publiceerden onder de titel ‘Were the Victorians cleverer than us?’ merken op dat er in het Victoriaanse tijdperk een grotere dichtheid van uitvindingen en genieën was dan nu; in die periode ontstonden onder meer telefonie en telegrafie, het vliegtuig en de evolutietheorie. Op een schaal van honderd nam tussen 1889 en 2004 de intelligentie gemeten door reactiesnelheid ieder decennium met gemiddeld 1,23 punt af. Dit leidde tot een totale vermindering van ruim 14 punten op een schaal van gemiddeld honderd.
Wat kunnen we uit het bovenstaande concluderen? De instroom van arbeidsmigranten en hun gezinnen uit niet-industriële landen veroorzaakt een daling van gemiddelde intelligentie in de moderne westerse industriestaten, doch deze kan in principe door onderwijs en aanpassing van de nieuwkomers aan de westerse industriële maatschappij worden gecompenseerd. Weerbarstiger is de intelligentie-achteruitgang als gevolg van dysgenetische vruchtbaarheid: intelligentie heeft een erfelijke component en ouders van kinderrijke gezinnen zijn over het algemeen minder intelligent dan ouders met geen of weinig kinderen. Een land dat hecht aan een hoog ontwikkelingsniveau van zijn burgers zet in op goed onderwijs en ontmoedigt grote gezinnen. Niet om de huidige industriële welvaartsmaatschappij tot in lengte van dagen voort te zetten, maar om een geestelijk potentieel te kweken dat het hoofd kan bieden aan problemen als klimaatverandering, uitputting van grondstoffen, gebrek aan fossiele energie, watertekorten en voedselschaarste.

Een moedig initiatief van een medestander 

Ondersteun de petitie van Achim Wolf aan de Verenigde Naties. Terugdringen van CO2-uitstoot is enkel symptoombestrijding, het werkelijke probleem blijft buiten schot: overbevolking. De echte oorzaak van alle milieuproblemen kan alleen maar worden bestreden door een rigoureuze geboortebeperking. Regeringsleiders, doe iets. Ziehier de petitie.

Too Much too Many

David Johnson heeft zich tot doel gesteld om honderd artikelen te schrijven over de schade die de mens aanricht aan de flora en fauna van Zuid-Afrika en over de uitwassen van overbevolking aldaar. Johnson is een advocaat van Engelse afkomst die na een ernstige ziekte besloten heeft een rondreis te maken om alles uit eerste hand te ervaren en persoonlijk te observeren. Bezoek zijn site. Hieronder een aantal directe links naar zijn recente (engelstalige) artikelen:
Mummy, mummy, look at me with a butchered shark!
Living in a wildlife documentary
Need a monkey paw? I know the place to go.
Lunch with vigilantes
Statistics, people without the tears

Het was hier fantastisch

De CVTM kreeg de afgelopen maanden steun van de pers. Jean-Pierre Geelen schreef in de Volkskrant van 3 augustus j.l. naar aanleiding van de vakantieperiode: 'Het genootschap tegen overbevolking van Nederland heeft het doel bereikt. Zo ziet Nederland er dus uit wanneer we met z'n tien miljoenen zijn achtergebleven. Het is hier fantastisch. Waagt u het niet om terug te komen.'

Meer met minder mensen

In de Vonk-bijlage van de Volkskrant van 24 augustus j.l. schrijven Fokke Obbema en Rob Vreeken ‘Omarm de krimp’. De mening dat bevolkingsgroei goed is en krimp slecht wordt door hen afgedaan als een ‘borreltafelaxioma’; vooraanstaande demografen noemen het verouderd denken, dat niet meer in de 21ste eeuw thuishoort. Accepteer de vergrijzing. Die kan zelfs voordelen hebben, aldus demograaf Nico van Nimwegen. Voorbeeld: Duitsland heeft een van de meest vergrijsde bevolkingen ter wereld, er is krimp gaande, maar van economisch verval is eigenlijk geen sprake. Een afname van de bevolking leidt kennelijk niet automatisch tot economische rampspoed. De verwachte toename van de wereldbevolking van 7,2 miljard naar bijna 10 miljard mensen in 2050, gepaard aan een toenemende consumptie in landen als China, India en Brazilië doet een onvoorstelbare aanslag op milieu, grondstoffen en klimaat. Minder mensen is juist heilzaam. Er ontstaat meer lucht, meer ruimte. Meer met minder mensen, een uitspraak van onze voorzitter Paul Gerbrands, blijft actueel.

Artikelen - De club van tien miljoen


Video's - Overbevolking

Are humans smarter than yeast Talking About What We Don't Want to Talk About : Alexandra Paul at TEDxTopanga Brigitte Kaandorp - babyboomer dis  

 


CVTM Artikelen Nieuws Video's Foto's Over ons Uw donatie Aanmelden Adres
(doorsturen)