Copy
Overpopulation Awareness is de site van de Club van Tien Miljoen
Bekijk de nieuwsbrief op internet
Nummer 1 van 2017 (doorsturen)

Donatie 2017

Aan het begin van het nieuwe kalenderjaar vraagt het bestuur u om een bijdrage als tegemoetkoming in de kosten die de stichting de Club Van Tien Miljoen maakt. Klik op de iDeal button om uw donatie over te maken. U ontvangt geen papieren acceptgiro meer. Hartelijk dank!

Donatie

De stichting de Club van Tien Miljoen is enige tijd geleden afgestapt van het toezenden van acceptgirokaarten voor donaties. In plaats daarvan nodigt zij haar begunstigers uit om digitaal een bedrag over te maken (zie boven). Deze overstap heeft echter geleid tot een daling in het aantal donaties. Wellicht garandeert de fysieke aanwezigheid van een acceptgiro in de huizen van onze begunstigers dat een voorgenomen donatie niet in het vergeetboek raakt. Wij vragen u om ook zonder een ‘acceptgiro op de schoorsteenmantel’ uw donatie over te maken door op de button hierboven te klikken, liefst als onmiddellijke reactie op de ontvangst van deze eerste nieuwsbrief van 2017.

Publiciteit

De 17 miljoenste Nederlander heeft de stichting De Club van Tien Miljoen aardig wat publiciteit bezorgd, zowel  in de schrijvende pers als tijdens radio-interviews. Ook trokken de berichten op onze Facebookpagina de nodige aandacht. Het aantal volgers verdrievoudigde tot over de 3.700. Een aantal berichten waarin bij de actualiteit werd aangehaakt bereikte rond de 100.000 personen en riep 1.000 tot 3.500 reacties op.
Steeds meer mensen raken doordrongen van het probleem overbevolking, of het nu gaat om huisvesting, filedruk, natuurverlies, of om het blote feit dat er jaarlijks in Nederland als gevolg van immigratie een stad zo groot als Leeuwarden bij komt. Toch juichen sommigen die bevolkingsgroei toe, lees het volgende artikel.

Vormt de Nederlander een bedreigde soort?

Nederlanders sterven langzaam uit, met een vruchtbaarheidscijfer van minder dan 1,7 kind per vrouw. Om de bevolking enigszins op peil te houden, zou ieder stel minstens twee kinderen moeten krijgen. Die kunnen dan hun ouders vervangen. Maar als die ouders zelf niet bereid zijn om de bevolking aan te vullen, dan zit er niets anders op dan mensen van buiten te halen. Want wie moeten er straks de opengevallen arbeidsplaatsen innemen? Wie moeten de pensioenen opbrengen? En wie moeten ons later in de steunkousen hijsen?

We redden het best
Toch redden we het best met minder mensen. Op de eerste plaats zijn Nederlanders kampioen deeltijdwerken. Allemaal een paar uurtjes per week erbij, en alle vacatures zijn vervuld. Maar over welke vacatures hebben we het eigenlijk? Automatisering en robotisering zorgen nu al voor banenverlies en die trend zet zich door. Na zes internationale economen te hebben gehoord maakte Volkskrantredacteur Hans Wansink in 2015 de balans op: slechts 15 procent van onze bevolking krijgt straks nog een vaste baan; de rest zal moeten sappelen en langere periodes van werkloosheid kennen.

Wie betaalt onze oude dag?
Maar iemand moet toch onze oude dag bekostigen? Geen nood, met minder kinderen kan het geld van de scholen, de juffen en meesters naar de senioren en de thuishulp. Uit onderzoek blijkt dat zowel bij vergroening als bij vergrijzing van een bevolking het aantal ‘afhankelijken’ – dus zowel kinderen als gepensioneerden - vrijwel constant blijft. Dus wat we op kinderen besparen, kunnen we aan ouderen spenderen en omgekeerd.

Europa parasiteert
Ook op Europees niveau zijn we met minder mensen veel beter af. Europa kan haar consumptieniveau alleen handhaven door structureel gebruik te maken van hulpbronnen van elders, volgens een recent artikel in Global Environmental Change. We betitelen dit parasiteren op andere landen graag als ‘handel’, maar bij alles wat we aan brandstoffen, soja, palmolie, suiker en kleding naar binnen slepen, gaat het er - op zijn zachtst gezegd - niet altijd even netjes aan toe. Om nog maar te zwijgen van de broeikasgassen waarmee Europa de rest van de wereld opzadelt. Juist op dit terrein is met minder mensen een wereld te winnen. Amerikaanse onderzoekers hebben enkele jaren geleden in hetzelfde tijdschrift becijferd dat één kind minder in een welvaartsstaat als de VS gemiddeld 9.441 ton aan CO2-uitstoot scheelt. Dit is het tien- tot twintigvoudige van wat een heel pakket aan vergroeningsmaatregelen als recycling van afval, dubbel glas, een A-label koelkast of energiezuinige verlichting per persoon aan besparing oplevert.

Broeikasgas
De internationale milieuclub Global Footprint Network zet de natuurlijke draagkracht van alle landen in de wereld af tegen de consumptie en de vervuiling door hun bewoners. Ook bij hen is de uitstoot van CO2 een belangrijke factor. Om dit broeikasgas te verwerken, zijn planten en bomen nodig en daarmee extra grond. Het totaal aan grond dat inwoners van een gebied gebruiken voor hun consumptie en vervuiling heet ‘ecologische voetafdruk’. Idealiter is deze gelijk aan of kleiner dan de natuurlijke draagkracht van dat gebied. Maar in de laatste berekening van het GFN overschreden de ruim een half miljard inwoners van de Europese Unie de natuurlijke draagkracht van hun gebied met meer dan een factor twee. Ofwel het landoppervlak van de Unie moet bij het huidige inwonertal twee keer groter worden, of het aantal inwoners moet flink omlaag.

We hebben helemaal niet meer mensen nodig. Niet voor de banen, niet voor de pensioenen en ook niet voor de huizen, die steeds schaarser en onbetaalbaarder worden. En zeker niet omdat we in Europa allemaal op kosten van andere landen leven en daarbij ook nog eens onze klimaatdoelstellingen willen halen. Denk daaraan als u overweegt een kindje te maken of immigranten te verwelkomen.

De oude koningin sprak, maar de huidige regering zwijgt

We kennen de fameuze woorden van koningin Juliana in de troonrede van 1979: ‘Nederland is vol, ten dele overvol.’ Maar de regering had haar al drie decennia eerder iets dergelijks laten zeggen, namelijk in de troonrede van 1950:


Opmerkelijk is de actualiteit van deze uitspraak. Net als toen kan men ook nu nog vaststellen dat de beschikbare grond niet toereikend is voor het aantal bewoners. Het Global Footprint Network (klik in de getoonde wereldkaart op Nederland) heeft berekend dat de Nederlander 5,3 wereldhectare voor zich opeist, terwijl zijn gebied hem maar 1,2 wereldhectare ter beschikking stelt. Er is dus een deficit van maar liefst 4,1 wereldhectare. Voor het landoppervlak dat hij tekort komt, parasiteert de Nederlander op andere landen, vooral voor de absorptie van zijn CO2-uitstoot, maar ook voor voedingsproducten en andere grondstoffen.

Emigratie
In de jaren vijftig emigreerden ruim een half miljoen Nederlanders met steun van de overheid naar Zuid-Afrika, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland, ongeveer vijf procent van de toenmalige bevolking. In 1952 bevestigde koningin Juliana tijdens een bezoek aan Canada nog eens de noodzaak van emigratie:


Hier wordt emigratie in één adem met industrialisatie genoemd. Van een boerenstaat veranderde Nederland meer en meer in een industrie- en handelsnatie. We importeerden grondstoffen, deden er iets mee, verkochten onze producten en konden van het geld steeds meer mensen gaan onderhouden. Een toestroom van 300.000 Indische Nederlanders was geen onoverkomelijk probleem. Vanaf de jaren zestig werden er voor de groeiende industriële bedrijvigheid zelfs gastarbeiders geworven in landen als Italië en Spanje, maar vooral in Turkije en Marokko. Later lieten deze buitenlandse werknemers hun families overkomen en groeide de Nederlandse bevolking gestaag door. In 1979 waren we met 14 miljoen zielen en sprak koningin Juliana haar bekende woorden.

De regering sluit haar ogen voor een kwetsbare situatie
Maar daarna gebeurde er niets meer. Geen enkele regering of politieke partij heeft het ooit nog over overbevolking gehad. Op 21 maart vorig jaar waren er 17 miljoen inwoners van Nederland geregistreerd. Het totale aantal mensen dat hier verblijft ligt hoger. Dat gaat redelijk goed, zolang we kunnen blijven importeren, produceren, exporteren en diensten verlenen. Zolang er voldoende energie is om de zaak draaiende te houden. Maar het ontbreken van een zelfvoorzienende voedselproductie maakt ons uiterst kwetsbaar, zoals u op dit filmpje kunt zien.

Meester in voedselproductie
We zeggen het nog een keer: dat we een meester zijn op het gebied van voedselproductie kan alleen maar omdat we grondstoffen wegslepen uit andere landen, zoals soja voor ons vee, palmolie, graan en suiker. Dit leidt elders tot ontbossing en landroof van arme boeren. We importeren fosfaat voor bemesting. We stoppen dieren in megastallen en varkensflats en exporteren vlees en zuivel. Ook onze tuinbouwproducten zijn voor de export. Dit alles vreet fossiele energie, voor winning, transport, verwerking, verwarming en conservering en zorgt voor megatonnen aan boeikasgassen.

Als we voedselzekerheid willen nastreven en de CO2- en methaanuitstoot willen terugdringen, moeten we terug naar een situatie dat we van onze eigen grond kunnen leven en lokaal in onze levensbehoeften kunnen voorzien. Beter voor het energieverbruik en de CO2-uitstoot, beter voor het dierenwelzijn en beter voor de landen die we leegplunderen onder het mom van wereldhandel.

(Met dank aan Gerard de Boer voor de historische feiten)

Jongeren wonen langer thuis

De Italiaanse minister van Volksgezondheid Beatrice Lorenzin.
Ze beviel voor het eerst op haar 44ste. Wel van een tweeling.

Jongeren in Europa blijven langer hangen bij moeders pappot. In Scandinavië woont bijna 40% van de jongeren tussen de 15 en 30 jaar nog thuis, in Zuid-Europa zelfs 75%. De rest van Europa zit daar tussenin (gegevens OESO 2014).
Als jongeren moeten wachten op voldoende inkomen om zelfstandig te gaan wonen en een gezin te stichten of nog willen sparen, blijven ze thuis. Dit heeft tot gevolg dat de gemiddelde leeftijd waarop vrouwen hun eerste kind krijgen stijgt. En dit heeft weer tot gevolg dat er minder kinderen worden geboren.
 
Percentage jongeren van 15-29 jaar dat nog thuis woont (2014) Gemiddeld aantal kinderen per vrouw (2012)
Zweden 35 1,91
Finland 37 1,80
Noorwegen 38 1,85
Nederland 52 1,72
Spanje 74 1,32
Portugal 75 1,28
Italië 81 1,40

Deze tabel suggereert een negatief verband tussen langer thuis wonen en het vruchtbaarheidscijfer.

Laars te klein
Het Italiaanse cijfer is inmiddels gedaald naar 1,35. Uit angst voor economische krimp probeert de regering dit cijfer op te krikken met een premie van € 80 per maand per kind gedurende drie jaar (althans voor jaarinkomens onder de € 25.000). Het lijkt niet te werken. Het is jammer voor de jongelui dat ze zich pas laat zelfstandige woonruimte kunnen permitteren. Maar bevolkingskrimp is heel goed voor een land dat duurzaamheid nastreeft. Italië telt 60,8 miljoen inwoners, maar kan qua grondoppervlak slechts 15 miljoen mensen een duurzaam bestaan bieden. Of het land  zou 3,8 keer groter moeten zijn (Global Footprint Network , National Footprint Accounts 2015 Edition). De Italiaanse laars is te klein voor de veel te grote voet waarop de Italianen leven.

Italiaanse propaganda voor bevolkingsgroei.
Vrij vertaald: Schoonheid kent geen grenzen, vruchtbaarheid wel.
 

It’s overconsumption, stupid!



Je moet eigenlijk alleen maar onderzoek verrichten als mensen bereid zijn om flink wat geld in te zetten op een positieve dan wel negatieve uitkomst van dat onderzoek. Zijn ze dat niet, dan ben je waarschijnlijk op zoek naar een open deur.
Begin jaren ’70 ontwikkelden Ehrlich en Holdren een formule om uit te drukken dat de invloed van de mensen op hun leefomgeving niet alleen het hun aantal afhangt, maar ook van het consumptieniveau.

Nu hebben Tóth en Szigeti nog eens aangetoond dat in ontwikkelde landen niet zozeer de bevolkingsomvang bepalend is geweest voor de (negatieve) gevolgen voor de leefomgeving, maar veeleer het gestegen consumptieniveau. Rond 1820 was dat zodanig dat er best 12 miljard van ons op aarde konden leven. In 1950 waren er dat nog maar 7,5 miljard. In 1970 was het omslagpunt: mensen in rijke landen consumeren en vervuilen jaarlijks meer dan de aarde kan aanvullen en absorberen.

Groei voetafdruk van rijke landen
De volgende tabel geeft een overzicht van de toename van de ecologische voetafdruk (in wereldhectare [gha]) per persoon en de bevolkingsgroei tussen 1961 en 2005 voor drie categorieën landen: die met een hoog inkomen, een gemiddeld en een laag inkomen:
 
Categorie land Toe- /afname ecologische voetafdruk per persoon Bevolkingsgroei
Hoog inkomen + 76% (van 3,62 naar 6,39 gha) 40%
Gemiddeld inkomen + 20% (van 1,84 naar 2,20 gha) 100%
Laag inkomen - 19% (van 1,24 naar 1,01 gha) 295%

Tabel toe- /afname ecologische voetafdruk en bevolkingsgroei in landen met een hoog, gemiddeld en laag inkomen tussen 1961 en 2005

Terug naar de jaren vijftig
Tussen 1950 en 2005 is de wereldbevolking nagenoeg verdrievoudigd. Het gemiddeld Bruto Binnenlands Product is met een factor negen gestegen en het volume van de wereldhandel is tweehonderd keer zo groot geworden. De natuurlijke hulpbronnen van de aarde zijn niet opgeslokt door een groeiende bevolking in ontwikkelingslanden, maar door een groeiende vraag naar producten in rijke landen. Als we allemaal op de wereld net zo zouden gaan leven als wij dat deden in 1950 zou er nu genoeg zijn voor iedereen.

Commentaar CVTM
We wisten allang dat bevolkingsgroei niet enkel de oorzaak is van uitputting en vernietiging van de leefomgeving, maar dat vooral het consumptiegedrag van mensen daaraan schuld is. Dat laat onverlet dat mensenaantallen een geduchte vermenigvuldigingsfactor vormen bij consumptie en vervuiling. Het zou mooi zijn als de mensen in het Westen zouden stoppen met het importeren van grondstoffen, geen fossiele energie meer zouden gebruiken, vegetariër worden en overstappen op een circulaire economie. Dat ziet niemand gebeuren, zeker niet op korte termijn. Integendeel, steeds meer mensen op de wereld streven naar een Westerse levensstijl, en het Westen moedigt dat aan omdat het bedrijfsleven er aan kan verdienen. De meeste migranten komen hierheen in de hoop op een materieel beter bestaan.

Daarom is de enige conclusie: Laat minder mensen gaan leven zoals wijDus minder van ons door geboortebeperking en minder anderen door immigratiestop. Verder zou het heel mooi zijn als we onze levensbehoeften niet meer van elders zouden importeren.
Toegegeven: het is niet eerlijk: eerst plunderen rijke landen de wereld leeg, dan zadelen ze de aarde op met broeikasgassen en klimaatverandering en ten slotte gunnen ze mensen uit arme landen niet dezelfde levensstijl. Dat kan echter pas, zodra die mensen hun aantal en consumptieniveau hebben aangepast aan de draagkracht van hun land en niet meer op zoek hoeven gaan naar een beter leven. Jammer, maar het is niet anders.

Filmpje NVSH

Om in de jaren vijftig en zestig aan condooms, pessaria en zaaddodende pasta te komen, moest je lid zijn van de NVSH, de Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming. Je kon de spullen ophalen bij een ‘middelendepot’, vaak gewoon bij iemand thuis. Openbare verkoop van voorbehoedmiddelen was verboden. In 1966 telde de NVSH 200.000 leden. Met de doorbraak van de pil en opname van anticonceptie in de reguliere gezondheidszorg werd effectieve gezinsplanning in Nederland een feit. De NVSH stelde al in 1967 dat ‘verantwoording tegenover de samenleving een rol moet spelen bij het bepalen van het kindertal.’ Reden voor de organisatie om er in een kort filmpje getiteld seksualiteit en overbevolking wederom op te wijzen dat als gevolg van een falende gezinsplanning een situatie op aarde dreigt te ontstaan waarbij mensen elkaar en mensen de dieren verdringen. Voedseltekorten en onherstelbare natuurschade zijn het gevolg. Met het ongelimiteerd kinderen in de wereld zetten verziek je een wereld waarin zij op een menswaardige manier moeten zien te leven. In de film komt ook onze voorzitter Paul Gerbrands aan het woord.

Veelgestelde vragen


Vragen die bij u opkomen als het gaat om overbevolking worden kort en kernachtig beantwoord op onze nieuwe pagina Veelgestelde Vragen. Neem gerust een kijkje en schrijf ons als u nog een onbeantwoorde vraag heeft.

Uw donatie

Klik voor het overmaken van uw donatie op de iDeal button.

Facebook
Facebook
E-mail
E-mail
Website
Website
Stichting De Club van Tien Miljoen

ABN-AMRO
IBAN: NL62 ABNA 0619 1264 85
BIC: ABNANL2A

ING NL
IBAN: NL07 INGB 0000 3450 20
BIC: INGBNL2A

KvK Eindhoven
410.93.269

ANBI
8071.34.478
 
Copyright © 2017 Stichting Club van Tien Miljoen, Alle rechten voorbehouden.


Voorkeuren bijwerken
Uitschrijven van de nieuwsbrief

Email Marketing Powered by Mailchimp